- सौ. सुरेखा सखाराम जाधव, धनकवडी.
मी अगदी निवांत झाले. चला घरी जाऊन थोडे खाऊन पटकन आरामशीर झोपता येईल. तशी सपनाची अधूनमधून स्वयंपाक घरात लुडबूड असायचीच. पण पूर्ण स्वयंपाकाची जबाबदारी तिच्यावर कधी सोपवली नव्हती...चार-पाच वर्षांपूर्वीची गोष्ट. त्या दिवशी रविवार होता. हे सकाळी उठल्या उठल्याच म्हणाले, "चल आज आपण दौंडला (त्यांच्या बहिणीकडे) जाऊन येऊ. संध्याकाळी परत येऊ, नाहीतर ती सारखी बोलावते आहेच.'' पटकन उरकून आम्ही दोघे आणि माझा आठवीतला मुलगा, असे आम्ही तिघे 10 वाजताच निघालो. माझी धाकटी मुलगी- जी नुकतीच दहावी झालेली होती, तीही आनंदाने म्हणाली, ""अगं मम्मी खुशाल जा. काही काळजी करू नको. मी संध्याकाळी छान स्वयंपाक करून ठेवते. काय भाजी करू?'' मीही अगदी खुशीत म्हणाले, "अगं, फ्रिजमध्ये एक वांगे आहे, त्याची भाजी कर. आले, लसूण, कोथिंबीर, खोबरे घालून आणि पीठ मळून ठेवले आहे, त्याच्या चार-पाच चपात्या कर.'' ती "ठीक आहे,' म्हणाली.
दौंडमध्ये आमचा दिवस कसा गेला, ते कळलेही नाही. सहा वाजताच्या ट्रेनने आम्ही पुण्यास (आमच्या घरी) यायला निघालो. प्रवासात बसल्या बसल्या मी सपनाला (मुलीला) फोन केला. "काय गं काय करतेस?' सपना म्हणाली, "काही नाही गं मम्मी, आत्ताच स्वयंपाक झाला!'
""अगं, आता तर सात वाजलेत. एवढ्या लवकर?'' ती म्हणाली, ""अगं मला वेळ लागतो नां म्हणून पाच वाजताच स्वयंपाक सुरू केला.''
मी अगदी निवांत झाले. चला घरी जाऊन थोडे खाऊन पटकन आरामशीर झोपता येईल. तशी सपनाची अधूनमधून स्वयंपाक घरात लुडबूड असायचीच. पण पूर्ण स्वयंपाकाची जबाबदारी तिच्यावर कधी सोपवली नव्हती.
घरी आलो, तोपर्यंत साडेआठ-नऊ वाजले होते. प्रवासात शिणल्यासारखे झाले होते. दोन घास खाऊन अंथरुणावर कधी पडेन असे झाले होते. सपनाने ताटे घेतली. भाजी घेण्यासाठी मी भाजीचा कुकर उघडला आणि कुकरमध्ये बघतच राहिले. ""अगं, काय गं!''
काय झाले, म्हणून सगळे कुकरमध्ये बघायला लागले. कुकरमध्ये एक भले मोठे वांगे आमटीमध्ये पोहत होते. ""अगं याला कापले नाही का?''
सपना, ""अगं मम्मी, तूच म्हणाली होती ना, एका वांग्याची भाजी कर!'' मी माझ्या डोक्याला हात लावला. अजूनही हा किस्सा आठवला, की आम्ही व ऐकणारे सर्व अगदी खो-खो हसत सुटतात.